Ο ΠΑΛΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

​

Όχι, τα χειρότερα δεν είχαν ακόμα περάσει.

Έτσι λεγόταν.

Χωρίς όμως να βαραίνει αθροισμένη η εμπειρία όσων είχαν γίνει ή και η σαφήνεια της αναφοράς στην κλίμακα, που ορθώς υπέθετες ότι θα κυμαινόταν από το απόλυτο κακό μέχρι και το απόλυτο καλό.

Είναι όμως το απόλυτο κακό που προξενεί την απόλυτη δυστυχία ή μήπως ακόμα και η ίδια η φορά του συλλογισμού είναι αυθαίρετη? Ή είναι πράγμα ένα, έννοιες και καταστάσεις αδελφές και ομογάλακτες?

Υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο, ή και αν ακόμη κάτι τέτοιο γίνεται, μπορεί αυτό να συμβεί χωρίς κάποια σοβαρή υποκείμενη αντιστροφή?

Χωρίς την αναίρεση της κατασιγασμένης αυτής προπατορικής αρετής που σε κρατά ελαστικά προσανατολισμένο στο αγαθό, ορθώνοντας τείχη ανάμεσα στην πρόκληση οδύνης και την ευχαρίστηση?

 Ήδη ακούγονται οι πρώτοι τριγμοί.

Και μάλιστα από κερκόπορτα αιφνίδια, όχι όπως θα την περίμενες, σαν σκέψη αιρετική και μόνη και μαυροφορεμένη και φθονερή και όσα άλλα.

Μα με φόρεμα γεμάτο λουλούδια της καρδιάς και αρώματα και όψη ολόδροση.

Ναι, είναι η αγάπη σου εκείνη που φαίνεται να πλησιάζει.

- - - - - - - - - - - -

“Πολλοί σβήσανε από βασανιστήρια τρομερά, το αίμα τους είναι νωπό στα χέρια και τις μνήμες μας.” Το γράφανε τα βιβλία λένε. Εμείς δεν το ζήσαμε. Να το πιστέψουμε? Γιατί μόνο αυτό και όχι και τόσα άλλα? Τι πρέπει να σβήσουμε από το παρελθόν μας, τι πρέπει να κρατήσουμε, και αν αυτό μας δυναμώνει, τι απομένει από το ξεκλήρισμα όσων επέλεξαν να θυμούνται άλλα?

- - - - - - - - - - - -

Μα σταθείτε λίγο. Ναι, όλοι σας.

Ποιος θα καταρτίσει το μεταξύ μας Συμβόλαιο?

Ποια θα είναι η άρρηκτή του αναφορά, ποιος ο χρόνος του, σε τι θα πιστεύουμε μέχρις ότου η προσπάθεια αυτή τελεσφορήσει, σε ποια δύνη οι ενδιάμεσες αυτές ψυχές θα αναλωθούν, ποια θα είναι η βεβαιότητα που θα θρέψει τη θυσία και από ποιόν θα απαιτηθεί αυτή, ποιος θα μπορέσει να κοιτάξει τον χρόνο και να τον αρνηθεί?

Μόνο με ένα ψέμα τόσο γλυκό που να ναρκώνει, τόσο θαμπό που να είναι σαν θύμηση ονείρου, σαν μερτικό φωτός.

Μόνο έτσι. Το εφεύρημα λοιπόν του Χρόνου της Ανάπαυσης.

Μα αυτή τη φορά δεν θα είναι γεμάτο ψέματα και αλληγορίες, θα έχει δύναμη πάνω στην πράξη. Θα είναι γεμάτο ορμή και δύναμη νεανική. Δεν είμαστε, το ξέρουν, ώριμοι για την ύστερη φάση. Δεν μας προφύλαξε εξ΄άλλου από τον ίδιο τον εαυτό μας, λένε οι ιστορίες και οι άταφοι.

Τίποτα δεν πρέπει να είναι στατικά δεδομένο, όλα πρέπει να οδηγούνται στην λύση που σχεδιασμένα μας προφητεύουν. Το μέλος που κοντοστέκεται, το χέρι που διστάζει είναι προδιαγεγραμμένο ότι δεν μας είναι ζωτικό. Θα σμίξουμε με τον ίδιο μας το Θεό. Για τούτο λοιπόν τον θέλουμε. Ναι, αυτό θα κάνουμε. Μόνο που θα πρέπει να ξεχάσουμε την παλιά Ανάγνωση. Θα πρέπει να προσηλωθούμε στην επιδίωξή μας αυτή, με όλη μας την ορμή, και την καθαρή μας ψυχή. Το νέο ήθος θα πρυτανεύσει. Το νέο ήθος θα παρασύρει το ένοχο παρελθόν όλων. Το νέο ήθος θα κάνει όλους να θέλουν να ξεχάσουν.

Ακόμη και ο παλιός Παράδεισος έγινε με την πλήρη επίγνωση ότι κάποιοι θα τιμωρούνται στους αιώνες.

Μπροστά σε αυτό, λίγα υπέρτερα μπορείς να σκεφτείς.