Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ

Ήμασταν κύκλος στη φωτιά
εμείς και κάποιες φωνές
και ο ταξιδιώτης αυτός
με ποιά μυστικά
και την ουλή του αυτή
να ξεχωρίζει
το δικό τους πριν
απ’το δικό του μετά...

Κι ο ταξιδιώτης αυτός δε μιλά...

Έχουν περάσει πολλά από τότε
και τα βουνά που θυμόμουν
μοιάζουν πια χαμηλά
Φύγαν οι μνήμες,
νομίζεις χαθήκαν...
Τόσο λίγα που ξέρεις καλή μου...

Όταν σε κάψει και πάλι ο πόθος,
όταν δραπέτης βρεθείς
και ζητιάνος,
μιας όμορφης κόρης ματιά είναι ο χρόνος,
θα δεις,
μιας αναπάντεχης νότας χαρά....

Η απώλεια,η λησμονιά,
τα σημάδια που βάζεις
όταν βρίσκεις
πως έχουν φύγει πολλά,
Αλλά...

​

Ο ταξιδιώτης σου δακρύζει,
καθώς φαντάζεται
ανέμους να μιλάνε
σε γλώσσες που ζαλίζουν
και τον σπρώχνουν μπροστά...

Με τη βαλίτσα του άδεια,
σφίγγει στο χέρι την ελπίδα
που μόνος του έδιωξε
ήταν τόσο παλιά, τόσο μακρυά...

Σε ξέρει λες χρόνια,
ο ταξιδιώτης αυτός,
πολλά,
κι’αυτό που είσαι,
κι’αυτό που ξέρεις πως όχι.

Γι’αυτό κι ο ταξιδιώτης αυτός δε μιλά...